WarmQuelle

7 juli 2024 - Kunene Region, Namibië

Hoe langer ik hier ben, hoe minder ik ervan begrijp. De mensen, de gebruiken, de waarde van dingen, het landschap, het klimaat, de (wilde) dieren. “Wie is (hier) nu arm” óf is @wanneer ben je arm” een betere vraag. (Filosofie)

Himba lopen halfbloot in de SuperSpar maar aan hun haar is overduidelijk heel veel aandacht besteed. De ene hoofdtooi is nog indrukwekkender dan de ander. Voelt tegenstrijdig. 

Diezelfde Himba vragen de argeloze tourist (alhoewel, je argeloosheid ben je hier snel kwijt) 50 Namibische Dollar pp (€2,50) voor toegang op een bergtopje dat uitzicht heeft op de watervallen. Van wie is die bergtop?

Voor leeuwen, neushoorns en olifanten ga je naar Etosha NP, maar ondertussen lopen ze in het hele land.  

Namibië kent 14 “officiële” talen, 30 als je alle dialecten meetelt. 
Overal kurkdroog en dan ineens gigantische watervallen. Gewoon anders. 

Hoe dan ook, gisteren gravel roadtrip van Epupa naar WarmQuelle (warme bron). We hebben nog een poging gedaan om NL-Turkije te kijken. Het aanbod van Vanessa (een bediende in de Kwoharib Lodge) om in haar kamer te kijken hebben we afgeslagen. Uiteraard tot klein ongenoegen van Ali. Achteraf was ik zo blij, want het verlies van de Turken is pijnlijk (voor hem).

Dus alsnog op de WarmQuelle campsite. Verder was de roadtrip een grote belevenis. Ook vreemd: Het is hier zo leeg en toch kijk je je ogen uit. 

Foto’s

3 Reacties

  1. Trudy:
    7 juli 2024
    Een ding! Jullie hebben beter weer dan wij! Dus nogmaals geniet.
    XXX
  2. Edith Bautz:
    8 juli 2024
    Te gek verslagje weer Sas, geweldig hoe je alles zo figuurlijk omschrijft,.Ik zie het allemaal zo voor me.
    Liefs en veel avontuur plezier nog 🥰❤🥰 en stay safe
  3. Astrid:
    8 juli 2024
    Een mooie overpeinzing. En herkenbaar ook, ze treft me. Je wordt zo door de war geschud, van het ene naar het andere been getrokken.. Ik herinner me de Masai die in hun prachtig gekleurde kleden staan te bedelen, nou nog meer je dwingend je geld uit je beurs staan te praten. Vond ik zo niet passen bij een volk dat zo trots, zelfredzaam en vol zelfrespect overkwam op mij in de eerste dagen. De stoffige wegen met grote gaten erin die eigenlijk geen wegen mogen heten met houten hutjes die hun huizen zijn, waar de vrouwen in hun felgekleurde jurken druk pratend en gebarend op weg naar de kerken toelopen. Want het geloof en de gebruiken, daar gaat zoveel geld naartoe...
    Morgen spelen 'we' tegen Engeland. Gelukkig niet Schotland, die had ik het zo gegund om te winnen...Hoewel, ik mag die Engelsen ook wel heel erg....;-) xxx